Co by się stało gdyby apostołowie nie poszli i nie głosili Ewangelię. Zostali by tam gdzie żyli. Zamknęli by świat Ewangelii do ziemi na której żyli. Apostołowie nie byli zbyt odważni. Rozproszyli się i zostawili Jezusa samego, a Św. Piotr wręcz się Go wyparł. Czyżby Oni mieli iść na cały świat i głosić Ewangelię? Co takiego się w nich zmieniło. Byli przecież prostymi ludźmi, nie po ćwiczeniach z marketingu, zarządzania, treningach interpersonalnych. Byli przygotowani do takiego wyzwania? Zapewne sami nie wiedzieli o tym że tak. Sami jako ludzie bez pomocy Boga, Ducha Świętego nie podołaliby temu wyzwaniu. Duch Święty zastąpił wszelkie szkoły „podrasowania swojego ja”. Oni poszli , „a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły”. Głoszenie Ewangelii  to nie tylko słowa, a przede wszystkim czyny, a w zasadzie ich skutki. Jako ludzie, sami, bez udziału Boga to nawet szczere, pełne zaangażowanie opowieści , począwszy od apostołów, opowieści o dziejach Jezusa na ziemi, byłyby tylko opowiadaniem, barwnym, ekscytującym, z happy-endem.  Stało się na szczęście dla nas inaczej, gdyż Bóg, Duch Święty współdziałał słowami, czynami z tymi słabymi ludźmi, czyniąc z nich gotowych oddać życie za wiarę. 

Moje życie jest równie pokiereszowane jak moja twarz.
Choćby mój nos. Złamany dwadzieścia siedem razy. Dwadzieścia trzy złamania to sprawa boksu; cztery – dzieło mojego ojca.

Najbardziej brutalne razy dostałem od tego, który powinien wziąć mnie za rękę i powiedzieć: „kocham cię”.
Był Irokezem. Kiedy opuściła go moja matka, trucizna alkoholu sprawiła, że oszalał. Stłukł mnie na śmierć, jeszcze zanim życie rozpoczęło zabawę w masakrę.
Przeżyłem tylko dzięki trzem marzeniom: że mnie wyrzucą z poprawczaka, gdzie mnie umieszczono – wyczyn, którego do tej pory nikomu nie udało się osiągnąć; że zostanę szefem bandy; że zabiję ojca.
Marzenia zrealizowałem. Trzeciego nie. A mało brakowało...